sobota, 5 marca 2016

maczuga Kraka

Legenda o Smoku Wawelskim, księciu Kraku i ogromnej maczudze

W dawnych czasach Krakowem i ziemią krakowską rządził Krak - założyciel nadwiślańskiego grodu, władca sprawiedliwy i mężny. Rozum miał bystry i siłę wielką, a wrogów potężną maczugą, którą tylko on mógł dźwignąć, zwyciężał. Kiedy zaś przerażający potwór, Smokiem Wawelskim zwany, w jaskiniach Wawelu się zalęgł, dziewice i bydło pożerając, śmiało ruszył przeciw niemu Krak i tym samym orężem zabił groźne monstrum. Padł smok straszliwy pod książęcym ramieniem, a rychło nieprzyjaciel wszelki pobity został, Kraków - na chwałę władcy imię swe noszący - rozkwitał, zaś pokój upragniony w całym kraju nastąpił. Toteż wbił Krak swą ogromną maczugę w dno Doliny Prądnika. Tkwiąc ku górze głownią [zastosowano niewłaściwy termin, powinno pisać - głowicą - Krzysztof Bełzowski], przy trakcie do grodu stołecznego prowadzącym, przypominała dawne zwycięstwa, a wrogów przed siłą tej krainy przestrzegała. Z czasem przy owej broni gigantów godnej wyrosły zamek i osada Piaskową Skałą zwane, sam zaś dumnie tkwiący po zamierzchłych czasach relikt Maczugą Herkulesa nazwano.


źródło zdjęcia: Wikipedia

Sala Bartłomiej Grzegorz, Vargas Witold, Zych Paweł - Księga smoków polskich - Bosz - Olszanica 2015  - s. 33

Termin - głownia - występuje tylko i wyłącznie w terminologii dotyczącej broni siecznej i kłującej, a więc nie wchodzi w skład budowy broni obuchowej. Natomiast termin - głowica - stosuje się w obu tych rodzajach uzbrojenia, lecz oznacza zupełnie inne części składowe owych rodzai broni. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz