piątek, 1 maja 2015

hełm w kulturze biblijnej, część 1

HEŁM

Hełm, jako ochrona głowy stosowany w Babilonii, Asyrii i w Syrii, ale nie w Egipcie - był wykonywany początkowo ze skóry, a potem z blach metalowych. Chroniąc głowę i znajdujący się w niej ośrodek władz poznawczych człowieka, posiadał od dawna znaczenie wykraczające daleko poza funkcje ochronne. Podobnie jak głowa, również i hełm pozostawał zawsze w pewnym związku z tym, co boskie i ponadziemskie. Hełmy syryjskich bogów Naala i Reszepa były też wyposażone w rogi. Do pełnego uzbrojenia Pallas Ateny należy, obok tarczy i miecza, także hełm. Na monetach hełmy są przyozdabiane w różny sposób gwiazdami.

Jako broń czysto doczesna - zwłaszcza gdy w walce chodzi o wyższe dobra - nawet żelazny hełm nie na wiele się przydaje, jak to widać choćby w pojedynku Filistyna Goliata z Dawidem (1 Sm 17,5. 38-51). Tylko u samego Boga hełm może się okazać skuteczną bronią. W walce z wrogami Syjonu "przywdział Pan sprawiedliwość jako pancerz i hełm zbawienia włożył na swoją głowę" (Iz 59, 17). Boskie uzbrojenie, będące w stanie pokonać wszelkie zło, to prawdziwe błogosławieństwo dla wybranego ludu.

Wyznawcy Chrystusa są również atakowani przez moce ciemności, które się pokonuje jednak orężem wiary. Dlatego Paweł woła: "Weźcie hełm zbawienia!" (Ef 6,17). "My zaś, którzy do dnia należymy, bądźmy trzeźwi, odziani w pancerz wiary i miłości oraz hełm nadziei zbawienia" (1 Tes 5,8).

Należący do całości stroju liturgicznego humerał, zgodnie ze sposobem przywdziewania go, okrywa najpierw głowę i dlatego już przez Izajasza, a potem przez Pawła jest nazywany hełmem zbawienia. Ponieważ okręca się nim także szyję, jest symbolem swoistej castigatio vocis, czyli poskramiania głosu. Na niektórych obrazach średniowiecznych Kościół jest przedstawiany jako postać ludzka uzbrojona w hełm i tarczę, czyli w tzw. oręż wiary.

Lurker Manfred - Słownik obrazów i symboli biblijnych - Pallottinum - Poznań 1989 - s. 66 - 67

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz