niedziela, 11 stycznia 2015

durendal

Okres feudalizmu jest w literaturze przedstawiany głównie w poematach epickich chansons de geste. Najbardziej znany, najstarszy i najsłynniejszy francuski epos rycerski, to jedenastowieczna Pieśń o Rolandzie. Zmarły w 778 roku młody francuski rycerz, hrabia Marchii Bretońskiej, imieniem Roland oddał życie pod Roncesvalles podczas walk o Hiszpanię za rządów Karola Wielkiego. Według Pieśni wrogiem Rolanda byli Saraceni, lecz w rzeczywistości Roland zginął z rąk Basków. W czterech tysiącach wersów poematu autor zawarł historię Ganelona, księcia Mayence i jednego z paladynów Karola Wielkiego, który został mianowany ambasadorem u Marsillusa, pogańskiego króla Saragossy. Zawistny Ganelon zdradził Marsillusowi drogę chrześcijańskiej armii, powracającej do rodzinnej Francji. Król niewiernych przybył do Roncesvalles w chwili, gdy Roland podążał przez przełęcz jako tylna straż dwudziestotysięcznej armii. Bohater walczył dzielnie, dopóki jego wojska nie położyły trupem 100.000 Saracenów. Przy życiu pozostało jedynie 50 żołnierzy chrześcijańskich, gdy nadciągnęło kolejnych 50.000 pogan. Roland zadął w magiczny róg, wzywając pomocy. Karol usłyszał go, jednak przebiegły Gamelon wmówił mu, iż Roland poluje na jelenie. Rycerz zdany był tylko na własne siły.


Miecz bohatera - Durandal (zwany też Durindana lub Duranda), według legendy należał do Hektora. Roland zdobył go razem z rogiem na olbrzymie Jutmundusie. W trzonie rękojeści broni znajdowała się nić z okrycia Marii Panny, ząb św. Piotra, włos św. Dionizego i kropla krwi św. Bazylego. Śmiertelnie ranny Roland usiłował złamać miecz, by nie dostał się on w ręce Saracenów, lecz niezwykłej broni nie można było zniszczyć. Bohater wrzucił ją więc do zatrutego strumienia, aby tam pozostała na wieki.

Weland Gerald - Miecze szable i sztylety - Dom Wydawniczy Bellona - Warszawa 2001 - s.12

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz