wtorek, 5 czerwca 2012

Poliajnos o uzbrojeniu

Poniższe fragmenty tekstu pochodzą z książki Podstępy wojenne autorstwa Poliajnosa. Dotyczą one zastosowania ówczesnego uzbrojenia jak i taktyki stosowanej przeciw niemu w starożytności.
sarysa (podstęp przeciwko falandze uzbrojonej w te włócznie)

Kleonimos oblegał Edessę. Kiedy zawaliły się mury i przeciwnicy wyszli uzbrojeni w sarysy - a każda sarysa była długa na szesnaście łokci - zagęścili własną falangę, wzmacniając jej głębokość: pierwszy rząd i kolejny bezpośrednio za nim postawił bez włóczni. Jednocześnie polecił żołnierzom, ażeby, gdy tylko zewrą się z nimi włócznicy, pochwycili sarysy obiema rękami i przytrzymali je, a znów następnym, by omijali ich z boku i brali na siebie ciężar walki. Pierwsi zatem chwycili za sarysy, ciągnąc je w przeciwną stronę, zaś dalsze szeregi wychodziły zza przednich i wybiły nieprzyjacielskich włóczników. W ten sposób długość sarys okazała się nieprzydatna wobec przebiegłości Kleonima.

Księga II, rozdział 29 (Kleonimos), podrozdział 2.

naplecznik (podstęp polegający na braku tej osłony pleców, tej części kirysu u żołnierzy)

Aleksander wydał swoim żołnierzom półpancerze zamiast pełnych zbroi: jeśli pozostaną w szyku, będą zabezpieczeni od uderzeń w przednie części ciała, lecz jeśli podadzą tyły, nie ochronią pleców. W ten sposób nikt nie uciekał z obawy przed narażeniem obnażonych części ciała, ale wszyscy trwali w szeregu i zawsze zwyciężali.

Księga IV, rozdział 3 (Aleksander III Wielki Macedoński), podrozdział 13.

krucza stopa (podstęp przeciwko rozsypanym kolcom, kruczym stopom na polu bitwy)

Aleksander gotował się do bitwy pod Arbelami. Dariusz rozrzucił kolce na terenie pomiędzy obu armiami. Zorientowawszy się w sytuacji, Macedończyk, który stał na czele prawego skrzydła, rozkazał swoim iść za nim na prawo, by wyminąć pole usiane kolcami; Pers usiłował skontrować ten manewr i rozciągał ciągle w lewo swoją konnice. Aleksander natarł na rozproszonych jeźdźców, Parmenion zrobił to samo z lewego skrzydła. Tak ominęli kolce, a Persów zmusili do odwrotu.

Księga IV, rozdział 3 (Aleksander III Wielki Macedoński), podrozdział 17.

tarcza (przewaga własnego ataku nad własną obroną)

Widząc żołnierza chełpiącego się bez miary swoją ozdobną tarczą, Scypion powiedział: „To wstyd, żeby żołnierz rzymski bardziej niż prawej ufał swojej lewej ręce!”.

Księga VIII, rozdział 16 (Scypion), podrozdział 4.
Poliajnos - Podstępy wojenne - Prószyński i S-ka - Warszawa 2003

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz